Terwijl Thomas weer aan het werk gaat, vliegt de eerste week voorbij. Dankzij zijn uitgebreide uitleg voel ik me zelfverzekerd genoeg om alleen op pad te gaan in Tokyo.
Deze week ontmoette ik de persoon die ons helpt met de administratieve rompslomp van onze emigratie en integratie in Japan. Zonder haar hulp zou het werkelijk onmogelijk zijn geweest. We gingen samen op pad om een simkaart aan te vragen en mijn inschrijving in het gemeentehuis te regelen.
Alleen in Tokyo
Tijdens mijn aankomstweek bleef het onverminderd warm. De drukkende hitte en hoge luchtvochtigheid maken de omgeving tussen de wolkenkrabbers nog warmer. Ons appartement ligt op slechts 5 minuten lopen van het metrostation, afhankelijk van de verkeerslichten. Iedereen hier houdt zich keurig aan de regels, geduldig wachtend op het groene licht. Soms heb je geluk en kun je snel doorlopen wanneer er een groene golf volgt. Ik moet mezelf eraan herinneren om gedisciplineerd te blijven en met mijn Hollandse ongeduld is dat niet altijd eenvoudig.
Alleen met de metro
Goed, op naar de metro! Ik probeer te onthouden wat Thomas mij heeft uitgelegd. Ons metrostation heeft twee ingangen. Via de ene ingang kun je gebruik maken van verschillende treinlijnen, terwijl de andere ingang bedoeld is voor de groene Yamanote-lijn. Deze lijn volgt eigenlijk een cirkelvormige route, wat betekent dat als je in slaap valt, je gewoon moet wachten tot je weer terugkomt bij het punt waar je had moeten uitstappen. Verdwalen op deze lijn is dus bijna onmogelijk. Natuurlijk loop ik meteen naar de verkeerde ingang en door de emoties van onder andere de jetlag en alle nieuwe ervaringen, voel ik me al snel verdwaald in de menigte mensen. Het was bovendien spitsuur, wat de hectische sfeer in het ondergrondse doolhof van spoorlijnen nog versterkte.
Het inzetten van een hulplijn
Ik overwoog verschillende opties. Zou ik Thomas om hulp bellen? Ik vond het echter onnodig om hem op zijn werk te storen. Zou ik iemand in de buurt om hulp vragen? Toch bieden Japanners niet uit zichzelf hulp aan, omdat ze dat als onbeleefd beschouwen. Uiteindelijk besloot ik een moment te nemen om mezelf te oriënteren en te leren om te overleven in deze hectische omgeving. Om het verhaal wat meer dramatiek te geven, overdrijf ik hier een beetje.
Uiteindelijk vond ik de juiste ingang, kocht ik een kaartje en nam ik de metro naar het volgende station, gewoon om het uit te proberen. Dat ik flink zweette, er een aanzienlijke tijd over deed om een ticket uit de automaat te bemachtigen, met een rij mensen achter me die waarschijnlijk te laat op hun werk zouden komen vanwege mijn getreuzel, en mijn angst voor overvolle metro’s moest overwinnen, laat ik hier liever onbesproken. Van Ebisu volgde ik een route die beschreven stond in mijn reisgids.
Ben je benieuwd naar mijn ervaringen op deze route? Lees dan de volgende post!
