In een race tegen de klok om een afspraak in Tokyo te halen, komen we terecht in een drukke metropool. Terwijl we door deze ervaring navigeren, wordt het contrast tussen de snelle moderne wereld en de nostalgische sfeer uit België benadrukt.
In onze haast proberen we op tijd bij de instantie te zijn voor meer administratieve rompslomp. Ik laat details achterwege, omdat ze niet relevant zijn voor het verhaal. We persen ons midden in het spitsuur in de metro tussen de mensen, waardoor ik me voel als een sardientje in blik. Ik houd mijn adem extra in zodat iedereen past, er wordt zelfs geduwd om de deur te sluiten. Gelukkig zijn het maar twee haltes, en eenmaal aangekomen rennen we zo snel mogelijk naar het trieste instantiegebouw. Te laat komen is in Japan eigenlijk onacceptabel. Thomas vloekt vanwege zijn getreuzel deze ochtend waardoor hij bijna te laat gaat komen. Ik haast me achter hem aan, met de zon op mijn gezicht, want ondanks dat het november is, schijnt de zon bijna elke dag hier in Tokyo.
Een somber coronatestcentrum
Kort voor half negen arriveren we gehaast in het sombere gebouw en realiseren ons dat er geen Engelse aanwijzingen zijn. Zonder bereik en met een niet-functionerende Google Translate, zijn we dankbaar voor behulpzame Japanners die ons naar de juiste plek leiden. We strijken neer in een ongezellige wachtruimte met zwarte klapstoeltjes, bijna als een coronatestcentrum. Omdat we op tijd zijn, volgen we het ochtendritueel, inclusief een cd met griezelige driehoekige muziek. Verrassend genoeg starten ze zelfs niet eerder. Thomas legt uit dat dit de regels zijn, hij heeft dergelijke situaties vaker meegemaakt. We worden snel opgeroepen maar moeten nog 30 minuten wachten op iets onduidelijks, gevolgd door verontschuldigingen voor het lange wachten. Met onze vriendelijkste glimlach voldoen we aan de verzoeken van de man achter het bureau, waarna de klus snel is geklaard.
Buiten scheiden onze wegen. Thomas verdwijnt als sneeuw voor de zon tussen de Japanse salarismannen, ieder op weg naar zijn eigen bestemming in Tokyo. Met een glimlach vermijd ik de drukke ochtendspits en denk terug aan onze tijd in Antwerpen, inclusief bureaucratische rompslomp. Ik loop die ochtend terug naar huis.
